ilia24.gr
Τετάρτη, 05 Δεκεμβρίου 2018 11:17

Ελένη Πριοβόλου: «Η συγγραφή βιβλίου είναι γέννα, χαρά και πόνος μαζί!

Επίσκεψη της συγγραφέα στο 1ο Γυμνάσιο Αμαλιάδας στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του 21ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους

 Γράφει η Πουλχερία Γεωργιοπούλου

 Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του 21ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους,  που περιλαμβάνουν επισκέψεις συγγραφέων στα σχολεία της Ηλείας και συζητήσεις με μαθητές και εκπαιδευτικούς η συγγραφέας Ελένη Πριοβόλου επισκέφτηκε την Τρίτη  4 Δεκεμβρίου το 1ο Γυμνάσιο Αμαλιάδας και συζήτησε με τους μαθητές της Α1  και Α2 τάξης του σχολείου.

 Την συζήτηση προλόγισε και συντόνισε ο Διευθυντής του σχολείου κ. Αθανάσιος Ψευδός

Στη συνέχεια η Ελένη Πριοβόλου συστήθηκε στους μαθητές λέγοντας ότι  γεννήθηκε στο Αγγελόκαστρο Αιτωλίας και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες. Γράφει αναζητώντας την ευρυθμία και την καθαρότητα του λόγου. Η τάση να αναπαριστά με σύμβολα τον κόσμο τη στράτευσε στο παραμύθι, το οποίο υπηρετεί μέχρι σήμερα. Έχει καταθέσει είκοσι βιβλία για παιδιά και εφήβους, έξι μυθιστορήματα για μεγάλους, μία νουβέλα και ένα βιβλίο με ιστορίες.

Σχολίασε χιουμοριστικά την προέλευση του επιθέτου της λέγοντας πως προπολεμικά, οι χωριανοί μας χρησιμοποιούσαν πρωτόγονα σύνεργα για το άναμμα της φωτιάς, όπως ήταν το  πριόβολο, το οποίο κατασκευαζόταν από σφυρήλατη λίμα και λειτουργούσε σαν μια φυσική τσακμακόπετρα.

Είπε πως είναι στην ουσία «μια παραμυθού» που αγαπά πολύ την Ιστορία και κυρίως τα μυστικά πίσω από την επίσημη Ιστορία, που ανακαλύπτει κάποιος με το διάβασμα και  την προσωπική έρευνα των αρχείων, αυτήν που κάνει η ίδια προκειμένου να συνάξει τα στοιχεία εκείνα που θα την βοηθήσουν στην πλοκή των βιβλίων της.

Αφορμή για την ενδιαφέρουσα συζήτηση που ακολούθησε με τους μαθητές της Α τάξης  ήταν η επιλογή και η επεξεργασία που έκαναν σε αποσπάσματα από το βιβλίο της κ.  Πριοβόλου «Όπως ήθελα να ζήσω», για το οποίο τιμήθηκε με το Βραβείο Αναγνωστών του ΕΚΕΒΙ το 2010.

Μια σύντομη και εμπεριστατωμένη παρουσίαση  του θέματος του μυθιστορήματος  έγινε από την δεύτερη καλεσμένη του σχολείου την φιλόλογο κ. Άννα Μοσχόβου καθηγήτριας παλαιότερα στο σχολείο και μέλους της Λέσχης Βιβλίων Αμαλιάδας, η οποία είχε απευθύνει πρόσκληση στη συγγραφέα να επισκεφτεί και τη Βιβλιοθήκη της πόλης για μια συζήτηση με τα μέλη της,  καθώς η ομάδα της Λέσχης είχε επιλέξει και σχολιάσει το βιβλίο λίγους μήνες νωρίτερα.

Με τη χρήση οπτικού υλικού παρουσίασε την Αθήνα της εποχής που διαδραματίζεται η ιστορία και είναι η Ελλάδα, τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα. Δικομματισμός, φαυλοκρατία, πολιτευτές, τραμπούκοι, «χρυσοκάνθαροι» και τραπεζίτες καθορίζουν το πολιτικό και το οικονομικό σκηνικό.

Μέσα σε αυτό το κλίμα έρχεται στην Αθήνα ο έμπορος-ταξιδευτής Ρωμαίος Αγγουλές: φύση καλλιτεχνική και αντισυμβατική, αποφασίζει να εγκατασταθεί και, αντί για χρηματιστηριακά παιχνίδια, να επενδύσει στην «ωραιότητα». Με την εκτός γάμου θυγατέρα του Ροζίτα και τον παραγιό του Σωτήρη Κονταξή φυτεύουν ροδώνα, στον οποίο ευελπιστούν να συμπεριλάβουν όλες τις γνωστές ποικιλίες ρόδων, αλλά και να δημιουργήσουν νέα είδη, φτάνοντας ως την επίτευξη του «γαλάζιου ρόδου».

 Ο Pοδώνας του Κεραμεικού, η περίφημη «Ρόδων Πολιτεία», γίνεται σύντομα η κολυμβήθρα των πρωτοπόρων ιδεών. Εκεί θα εμβαπτισθούν οι ανήσυχοι νέοι, θα καταφύγουν οι παλαιότεροι αντιμοναρχικοί, ενώ παράλληλα θα δοκιμαστούν τα ανθρώπινα πάθη, ο έρωτας και η αντοχή, σε μια Αθήνα αγνώριστη, που εκπλήσσει διαρκώς τον αναγνώστη, είτε με τις διαφορές της είτε με τα κρυμμένα σε αυτήν «σημεία των καιρών μας».

Ένα μυθιστόρημα εποχής για όλους εκείνους που έζησαν «όπως ήθελαν να ζήσουν», κληροδοτώντας στους επόμενους τους σπόρους της ουτοπίας.

Στη συνέχεια οι μαθητές διάβασαν   αποσπάσματα του βιβλίου αναλύοντας ορισμένα σημεία που τους κέρδισαν την προσοχή, γεγονός που συγκίνησε την συγγραφέα καθώς δεν περίμενε μια τέτοια  ώριμη προσέγγιση από παιδιά τόσο μικρής ηλικίας.

Εξήγησε στους μαθητές τις δύσκολες συνθήκες μέσα στις οποίες ζούσαν τα  συνομήλικά  τους παιδιά στην Αθήνα της εποχής που διαδραματίζεται η ιστορία της, καθώς τα μικρά παιδιά αναγκάζονταν να δουλεύουν σκληρά λόγω φτώχειας και ήταν εκτεθειμένα σε σοβαρούς κινδύνους.

Μίλησε για το πλεονέκτημα να γνωρίζει κάποιος  πολιτική ιστορία με την έννοια του να είναι  ευαίσθητος, κοινωνικά ενημερωμένος και ενεργός  πολίτης.

Η ανάπτυξη της πολιτικής σκέψης και  της κριτικής  ικανότητας  στον άνθρωπο  είναι αυτή που τον βοηθά να αντιληφθεί τις συνθήκες του παρελθόντος που διαμόρφωσαν το πολιτικό σύστημα της χώρας.

Συσχέτισε  τα  ιστορικά  γεγονότα που περιγράφει στο βιβλίο χρηματιστήριο, τοκογλυφία, ψηφοθηρική εκμετάλλευση, κοινωνικές ανισότητες, καταστρατήγηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, κοινωνικοί αγώνες,  με τα σύγχρονα που τα παιδιά ακούν σε συζητήσεις μέσα στο σπίτι, βλέπουν στην τηλεόραση ή διαβάζουν στις εφημερίδες και το διαδίκτυο.

Η «λογοτεχνία είναι ο άρτος ο επιούσιος» τόνισε στα παιδιά η κ. Πριοβόλου και είναι η γλώσσα που έχει επιλέξει η ίδια για να επικοινωνεί όλα αυτά που την είχαν βασανίσει  στο παρελθόν και αυτά που ευαίσθητες κεραίες της αντιλαμβάνονται στο παρόν και νιώθει την ανάγκη να τα καταγράψει με το δικό της τρόπο.

Και ήταν μεγάλη ανάγκη και ανακούφιση, εξήγησε η κ. Πριοβόλου στα παιδιά, να περιγράψει την παιδική-μαθητική  ηλικία ενός κοριτσιού ευαίσθητου, αδύναμου και σίγουρα διαφορετικού όπως ήταν η ίδια στο παραμύθι της «Τρυφεράκανθος» ή την εποχή που αναζητούσε δουλειά και έγραψε περιμένοντας στην ουρά του ΟΑΕΔ το «Γελωτοποιός για κλάματα» ένα παραμύθι για την ανεργία που μαστίζει τους νέους.

Οι μαθητές του 1ου Γυμνασίου εντυπωσιασμένοι από την γλυκιά παρουσία και τον απλό όσο και ευπροσήγορο λόγο της κ. Πριοβόλου κυριολεκτικά την βομβάρδισαν με ερωτήσεις και δεν την άφηναν να φύγει.

Έτσι έμαθαν πως η συγγραφή της Τριλογίας στην οποία ανήκει το «Όπως ήθελα να ζήσω» κράτησε 11 χρόνια ενώ  το συγκεκριμένο βιβλίο, που την βασάνισε περισσότερο από τα άλλα δυο, χρειάστηκε 5 χρόνια επίπονης  έρευνας σε   αρχεία μεγάλων βιβλιοθηκών και φορέων, συλλέγοντας στοιχεία από πρωτότυπες  πηγές για να το ολοκληρώσει.

Σύστησε στους μαθητές να μην αρκούνται στη συλλογή στοιχείων από το διαδίκτυο όταν κάνουν μια έρευνα πχ για την τοπική ιστορία, αλλά να επισκέπτονται φορείς όπως η Βιβλιοθήκη της πόλης αναζητώντας έγκυρα όσο και πρωτότυπα στοιχεία.

Εμπνεύστηκε, είπε,  τον ήρωα του βιβλίου της Ρωμαίο Αγγουλέ από την αληθινή ιστορία ενός άγγλου σοσιαλιστή του 17ου αιώνα που κληρονόμησε μια βαμβακοβιομηχανία και την μετέτρεψε σε μια  συλλογικότητα παρόμοια με την «Ρόδων Πολιτεία» που περιγράφεται στο  βιβλίο της.

«Η συγγραφή είναι ένα ταξίδι» είπε στους μαθητές η κ. Πριοβόλου και απαντώντας στις ερωτήσεις τους, τους  πληροφόρησε πως η  ιστορία της οικογένειά της ήταν και το αρχικό υλικό της έμπνευσής της, όπως επίσης τα λογοτεχνικά της αναγνώσματα, και εξήγησε την διαφορά της καλής λογοτεχνίας από την ανάλαφρη,  χωρίς ουσιαστικό ρόλο στην  πρόσληψη γνώσης από τον αναγνώστη.

Διότι η καλή  λογοτεχνία, εξήγησε,  βοηθά τα παιδιά να αποκτήσουν καλό γούστο στα βιβλία που επιλέγουν να διαβάσουν, λειτουργεί ως ένας μοχλός που  μπορεί και πρέπει να  ωθήσει τα παιδιά έτσι ώστε  να ανανεώσουν το κουρασμένο  κύτταρο  της κοινωνίας, καθώς αποκτούν  χρήσιμες πολιτικές, ιστορικές και κοινωνικές γνώσεις και έτσι μπορούν να κατανοήσουν καλύτερα τον κόσμο που τα περιβάλλει.

«Οι καλοί συγγραφείς ήταν πάντοτε  οι δάσκαλοί μου στη Λογοτεχνία» είπε  η συγγραφέας που κάνει λογοτεχνία τα θέματα που βιώνει στην καθημερινότητά της και  την προβληματίζουν όπως ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, η ενδοοικογενειακή βία, οι μειονότητες, οι πόλεμοι, η προσφυγιά, η καταστροφή του πολιτισμού,  δηλαδή θέματα ευαίσθητα κοινωνικά και πολιτικά.

Ολοκληρώνοντας την πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα με τους μικρούς μαθητές τους είπε πως  αυτός που πάει σε μια λέσχη δημιουργικής γραφής γιατί άκουσε πως με αυτόν τον τρόπο θα γίνει συγγραφέας και θα βγάλει πολλά λεφτά είναι μάλλον σίγουρο ότι θα αποτύχει, αφού η ώθηση για να γράψει κανείς είναι μια ανάγκη βαθύτερη και επιτακτική, γράφει κάποιος γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να εκφραστεί.

Λόγω βεβαρημένου προγράμματος η κα Πριοβόλου δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στην πρόσκληση της Λέσχης Βιβλίων Αμαλιάδας καθώς έπρεπε να επιστρέψει στην Αθήνα για να παραβρεθεί στις εκδηλώσεις για τα 50 χρόνια παρουσίας των εκδόσεων Καστανιώτη(η ίδια συνεργάζεται 30 χρόνια με τον Οίκο) στα ελληνικά γράμματα (Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Μουσείο Μπενάκη).

Με χαρά δήλωσε πως θα επισκεφτεί ξανά την Αμαλιάδα για μια ωραία συζήτηση με τους φίλους της  Παπαχριστοπουλείου Βιβλιοθήκης και τα μέλη της Λέσχης Βιβλίων, ενώ θα αποστείλει βιβλία της  για το αναγνωστικό κοινό της πόλης.

ΠΗΓΗ: ilia24.gr

 

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.