ilia24.gr
Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2018 11:03

Λυνίσταινα: Στιγμές συγκίνησης στην εκδήλωση για την αγρότισσα μάνα και τους αγωνιστές του 1940-41(φωτό)

Μια πολύ ωραία εκδήλωση για την αγρότισσα μάνα και τους αγωνιστές του 1940-41 πραγματοποιήθηκε στην όμορφη Λυνίσταινα στις 27 και 28 Οκτώβρη 2018, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Συλλόγου Απόδημων Λυνισταίων

Ήταν μια εκδήλωση αφιερωμένη στην αγρότισσα μάνα που εργαζόταν κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες για την οικογένειά της. Η αγρότισσα μάνα που έδινε τα πάντα για τους άλλους σε δύσκολους και χαλεπούς καιρούς. Επίσης η εκδήλωση ήταν αφιερωμένη και στους αγωνιστές του 1940-41. Σε αυτούς που πολέμησαν και έχυσαν το αίμα τους για να είμαστε σήμερα εμείς ελεύθεροι.

Στην συνέχεια ακολουθεί η ομιλία του Δημήτρη Π. Μιχελή στην όμορφη εκδήλωση:

Η ΑΓΡΟΤΙΣΣΑ ΜΑΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ 1940 – 41

Αιδεσιμότατοι, Άγιοι Πατέρες, κ. Πρόεδρε του Συλλόγου Αποδήμων Λυνιστιάνων, κ. Πρόεδρε του Τ.Δ. Λυνίσταινας, κυρίες και κύριοι

Συγκεντρωθήκαμε εδώ σ αυτήν την αίθουσα για να τιμήσουμε την αγρότισσα μάνα και τους αγωνιστές του 1940-41.
Η «Διεθνής Ημέρα της Αγρότισσας Μάνας» καθιερώθηκε από τον Ο.Η.Ε. και γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 15 Οκτωβρίου. Στόχος της να υπενθυμίζει τη συμβολή της γυναίκας στην αγροτική παραγωγή, την αγροτική οικονομία και την αγροτική κοινωνία. Έστω και σήμερα θα κάνουμε ένα μικρό αφιέρωμα για να τις τιμήσουμε.
Αγρότισσα μάνα: δύο λέξεις με πολλαπλούς ρόλους: Η μεγάλη της προσφορά μοναδική. Η αξία της διαχρονική. Ο ρόλος της πολύπλευρος. Μητέρα , σύζυγος, νοικοκυρά, μαχητής της ζωής, πρωταγωνιστής της αγροτικής οικονομίας. Εργαζόταν στα χωράφι αλλά και στο σπίτι. Στο βουνό και στον κάμπο. Στην παγωνιά και στον καύσωνα. Ανάτρεφε με πολλές δυσκολίες τα παιδιά της. Πάλευε για να προσφέρει σε όλους γύρω της, σε καιρούς καλούς και σε καιρούς δύσκολους. Σε περιόδους ειρηνικές και σε περιόδους που η πατρίδα μας αγωνιζόταν για την ελευθερία της.
Η αγρότισσα μάνα είναι η γυναίκα που απετέλεσε και αποτελεί τον ουσιαστικό και συνδετικό κρίκο της Ελληνικής οικογένειας στην ύπαιθρο και στην περιφέρεια γενικότερα.
Όλες οι μανάδες είναι ίδιες , αλλά η αγρότισσα μάνα έχει κάτι το διαφορετικό και όσοι έχουμε γεννηθεί από αγρότισσες μανάδες σε δύσκολους καιρούς και σε καιρούς φτώχειας το νιώθουμε καλύτερα και γνωρίζουμε την πραγματική διαφορά ανάμεσα στην ύπαιθρο και τις αστικές περιοχές. Η αγρότισσα μάνα υπήρξε και παραμένει η ψυχή της Ελληνικής αγροτικής οικογένειας. Γι’ αυτό την τιμούμε , την ευχαριστούμε και την ευγνωμονούμε .
Αυτές οι καλόκαρδες, πληθωρικές σε αισθήματα γυναίκες , που από το πρωί μέχρι το βράδυ δουλεύουν σαν καλοκουρδισμένο ρολόι , πότε στα χωράφια, πότε στις κτηνοτροφικές δουλειές και πότε στις δουλειές του σπιτιού, αγόγγυστα χωρίς να διαμαρτύρονται , αυτές τις γραφικές φιγούρες τιμούμε εμείς απόψε εδώ.
Η αγρότισσα μάνα από μικρή μαθαίνει ότι ο προορισμός της είναι η δημιουργία της οικογένειας , μαθαίνει τις δουλειές του σπιτιού και όταν λίγο μεγαλώσει ρίχνεται στην μάχη της σκληρής και κοπιαστικής αγροτικής δουλειάς, για το σπαρτό , το βοτάνισμα , το θέρο, το αλώνισμα αψηφώντας την κούραση και πολλές φορές με τα μωρά στην νάκα, άλλα στα χέρια και άλλο στην κοιλιά. Ξεκούραση γι’ αυτές δεν υπάρχει. Όταν δεν έχουν αγροτικές δουλειές θα έχουν τις κτηνοτροφικές, να αρμέξουν και να τυροκομήσουν. Αυτές οι δουλειές γίνονται μ ε το φως της ημέρας. Το βράδυ έχουν συνέχεια οι δουλειές του σπιτιού, να μαγειρέψουν για να φάει η οικογένεια, να πλύνει τα ρούχα, να κεντήσει, να υφάνει στον αργαλειό , να ετοιμάσει την προίκα της κόρης.
Η αγρότισσα μάνα περνάει μια δύσκολη φάση της ζωής της κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης της. Όταν μένει έγκυος συνεχίζει να εργάζεται σκληρά. Όλες οι δουλειές πρέπει να γίνουν στην ώρα τους. Το έμβρυο που κυοφορεί μπορεί να περιμένει εννέα μήνες. Όταν έρθει αυτή η ευλογημένη ώρα του τοκετού, εάν είναι στο σπίτι καλώς , εάν είναι στα χωράφια και νιώσει τους πόνους της γέννας αναχωρεί σιγά- σιγά για το σπίτι, ενημερώνεται η πρακτική μαμή του χωριού και με μεγάλη χαρά καταφθάνει για να βοηθήσει την εγκυμονούσα να γεννήσει.
Ο φόβος και η αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της όταν κάποιο από τα παιδιά της αρρωστήσει.. Όλη νύχτα χωρίς να κλείσει μάτι δίπλα στο προσκέφαλό του με τα διάφορα γιατροσόφια περιμένει να αναρρώσει. Γιατρός και κλινικές για την ύπαιθρο δεν υπάρχουν . Θα ήταν πολυτέλεια.
Η αγρότισσα μάνα δεν έχει μόνο αυτόν τον κουραστικό ρόλο στην ζωή της, έχει να δείξει και χαρές που γεμίζουν τη ζωή της . Στις γιορτές , αρραβώνες , γάμους ,βαφτίσια , πανηγύρια έχει πρωταγωνιστικό ρόλο . Ευχαρίστησή της να ετοιμάσει τα ωραία της γλυκά , φαγητά και ποτά για να ευχαριστήσει τους καλεσμένους που τιμούν την οποιαδήποτε γιορτή και χαρά στο σπιτικό της.
Ικανοποίηση της, είναι όταν βλέπει τα παιδιά της να προοδεύουν και στη συνέχεια τα εγγόνια της και να γίνονται καλοί άνθρωποι στην κοινωνία.
Όταν πια γεράσει ασχολείται με την διαπαιδαγώγηση των εγγονιών , να τους μαθαίνει τρόπους συμπεριφοράς και ωραία παραμύθια. 
Γενικά η αγρότισσα μάνα είναι ο στυλοβάτης της οικογενειακής γαλήνης και αρμονίας. Σε αυτή την αγρότισσα μάνα που μοχθεί και αγωνίζεται , στερείται χωρίς να διαμαρτύρεται εμείς της αφιερώνουμε την αποψινή βραδιά.


ΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ 1940- 41 η το ΕΠΟΣ ΤΟΥ 40-41
Εξαιρετική είναι η συγκίνηση που αισθάνονται όλοι οι Έλληνες, όταν καλούν στη μνήμη τους αναμνήσεις από τα ένδοξα γεγονότα του 1940-41. Το Ελληνικό Έθνος αισθάνεται ιδιαίτερη περηφάνεια για το μεγάλο ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940
Ο ΕλληνοΪταλικός πόλεμος 1940 – 41 ή ( Έπος του 40-41 ) όπως αναφέρεται, ήταν η πολεμική σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας, η οποία διήρκησε από τις 28 Οκτωβρίου 1940 έως 31 Μαίου 1941, όταν και ολοκληρώθηκε η κατάληψη της Χώρας από τις Γερμανικές δυνάμεις, οι οποίες επιτέθηκαν στην Ελλάδα στις 6 Απριλίου 1941.
Τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940, ο Ιταλός πρέσβης στην Αθήνα Εμανουέλε Γκράτσι, παρέδωσε στον Ιωάννη Μεταξά τελεσίγραφο του Μουσολίνι, με το οποίο απαιτούσε την κατάληψη ορισμένων στρατηγικών σημείων της Χώρας από τον Ιταλικό στρατό. Ο Μεταξάς αρνήθηκε το τελεσίγραφο.
Και ο Εμανουέλε Γκράτσι γράφει στα απομνημονεύματά του. Επέδωσα ιδιοχείρως στις 3 τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 το τελεσίγραφο του Μουσολίνι στον Ιωάννη Μεταξά, στην κατοικία του, στην Κηφισιά . Όταν το διάβασε μου απάντησε με τα λόγια.
<< Alors, g est la guerre>> γαλλικά. <<Λοιπόν έχουμε πόλεμο>>. Του είπα να ρωτήσουμε και τον Στρατηγό Παπάγο. Μου απάντησε με αυστηρό ύφος . Είπα ΟΧΙ: Σκεπτικός έφυγα από την οικεία του.
Ο Υποστράτηγος Χ. Κατσιμήτρος, Διοικητής 8ης Μεραρχίας Ηπείρου <<VIII>>
( σε τηλεφωνική επικοινωνία με το ΓΕΣ (Αν/χη Κορώζη), 27 Οκτωβρίου 1940.)
«Αναφέρατε παρακαλώ εις τον κ. Αρχηγό του ΓΕΣ ότι η προσωπική μου γνώμη είναι ότι αύριο την πρωία, ίσως δε και κατά την διάρκεια της νυκτός 27 με 28 Οκτωβρίου, θα έχωμεν ιταλικήν επίθεσιν. Η Μεραρχία θα επιτελέσει το καθήκον της προς την πατρίδα, συμφώνως προς τας διαταγάς και οδηγίας του ΓΕΣ. Δύναμαι να βεβαιώσω υπευθύνως τον κ. Αρχηγόν του ΓΕΣ, και τονίζω τούτο ιδιαιτέρως, ότι δεν θα περάσουν Ιταλοί από το Καλπάκι.»
Εντός ολίγων ωρών ξεκίνησε η Ιταλική επίθεση, ενώ ο Μεταξάς απηύθυνε διάγγελμα προς τον Ελληνικό λαό, το οποίο κατέληγε με τα εξής λόγια. «Όλον το Έθνος, ας εγερθεί σύσσωμων. Αγωνισθείτε δια την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά σας και τας Ιεράς μας παραδόσεις . Νυν υπέρ Πάντων ο Αγών».
Με την έναρξη των εχθροπραξιών κηρύσσεται γενική επιστράτευση. Από κάθε σημείο της Ελληνικής γης τα Ελληνόπουλα δίνουν το παρών στο κάλεσμα της Πατρίδας και με το σύνθημα ΑΕΡΑ ρίχνονται στην μάχη γράφοντας χρυσές σελίδες στην Ιστορία. Δεν μπορούν να δεχθούν την ταπείνωση και την υποδούλωση, δεν θέλουν να δουν τη γενέτειρα του πολιτισμού, των γραμμάτων και της δημοκρατίας να είναι υπόδουλη στον εχθρό. Μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου ο Ελληνικός στρατός έχει προωθηθεί στο ένα τέταρτο του εδάφους της Αλβανίας.
Η 28η Οκτωβρίου 1940 είναι μία μεγάλη ημέρα της Ελληνικής Ιστορίας, η μεγαλύτερη μετά την 25η Μαρτίου 1821, μία επέτειος, ένας θρύλος, μία μνήμη, ένα χρέος. Το ΟΧΙ του 1940 θα μείνει ένα φωτεινό μετέωρο στους αιώνες για να δείχνει στους λαούς όλου του κόσμου τον δρόμο προς την Ελευθερία. Οι νίκες αυτές του Ελληνικού στρατού είναι οι πρώτες απέναντι στις δυνάμεις του άξονα και οι σύμμαχοι άρχισαν να πιστεύουν πως οι δυνάμεις του άξονα δεν είναι ανίκητες. Ο πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας Ουίνστων Τσώρτσιλ θαυμάζοντας τα κατορθώματα του Ελληνικού στρατού αναφωνεί στη Βουλή των λόρδων το περιβόητο «ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ».
Στον πόλεμο αυτό μεγάλη ήταν και η συμμετοχή και του γυναικείου πληθυσμού της πατρίδας μας. Πολλές γυναίκες να πλέκουν φανέλες και κάλτσες για τους φαντάρους, άλλες στην πρώτη γραμμή σαν νοσηλεύτριες και άλλες να τους εμψυχώνουν με τα τραγούδια τους, όπως η Σοφία Βέμπο με τα πολεμικά τραγούδια της, Παιδιά της Ελλάδος παιδιά, Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του, κορόϊδο Μουσολίνι.
Σπύρος Παναγιωτόπουλος: Ξανάνθισαν οι δάφνες
Δημήτρης Γκόγκος, έγραψε το ποίημα: 
Ψηλά βουνά κι απάτητα
μανούλα μου περνούμε
Νεμέρσκα, Πίνδο, Μόροβα
και πάντοτε νικούμε.
Μην κλαις γλυκιά μανούλα μου
που πήγα μακριά σου
γρήγορα θα νικήσουμε
και θα βρεθώ κοντά σου.
Κι αν δε γυρίσω μάνα μου
μη λάχει και πονέσεις,
τη νίκη να `χεις για χαρά
και μη μαυροφορέσεις.
Η Λυνίσταινα είχε μεγάλη συμμετοχή στον πόλεμο . Με την επιστράτευση της 28ης Οκτωβρίου 1940, 79 παλικάρια βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του πολέμου. Σημείο αναχώρησης ο Αϊ Γιάννης. Τραγουδώντας αποχαιρετούσαν τους οικείους τους μέσα σε κλίμα φόρτισης και συγκίνησης αναχωρούσαν για το μέτωπο αφήνοντας πίσω τους ,μανάδες, αδελφές, τις γυναίκες τους με τα μωρά παιδιά στην αγκαλιά και δίνοντας ελπίδα και κουράγιο ότι θα γυρίσουν πίσω νικητές. Με τη λήξη του πολέμου επέστρεψαν στο χωριό άλλοι τραυματίες και άλλοι με κρυοπαγήματα. Στο προσκλητήριο που δόθηκε απουσίαζαν δύο 25χρονα παλικάρια. Είχαν μείνει εκεί ψηλά στα βουνά της Βόρειας Ηπείρου, να είναι θεματοφύλακες των ιδανικών της Πατρίδας. Όπως είχε πει και ο Περικλής το 430 π.χ. στον επικήδειο για τους πρώτους νεκρούς του Πελοποννησιακού πολέμου «ΑΝΔΡΩΝ ΕΠΙΦΑΝΩΝ ΠΑΣΑ ΓΗ ΤΑΦΟΣ». Πρόκειται για τον ανθυπολοχαγό Σμυρνή Μενέλαο του Δημητρίου που υπηρετούσε στο 53ο σύνταγμα πεζικού και σκοτώθηκε στο Γκούρι Τοπίτ στις 20 Φεβρουαρίου 1941 και τον στρατιώτη Μιχελή Ανδρέα του Δημητρίου που υπηρετούσε στο 12ο σύνταγμα πεζικού και βαριά τραυματισμένος πέθανε στις 14 Μαρτίου 1941 στο ορεινό νοσηλευτικό τμήμα του Δέλβινου.

Δόξα και τιμή σ’ αυτούς τους ήρωες της Λυνίσταινας , που δεν τους έπλεξαν στεφάνι , δεν τους άναψαν κερί, δεν τους έκαψαν λιβάνι.
Αυτούς τους 79 ήρωες της Λυνίσταινας τιμούμε , που με αυταπάρνηση αγωνίστηκαν για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι.
ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥΣ
Δημήτρης Π. Μιχελής.

 

Πηγή: ilia24.gr

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.